Operacja pod kryptonimem przeprowadzka zakończona. Razem z pakowaniem, przewożeniem i rozpakowywaniem trwała 3 dni. Trzy mordercze dni dodam, ale nic to. Odkupiliśmy to dodatkowymi godzinami snu szczególnie w centralnej części dnia, bo upałów znieść nie możemy.

Nowe mieszkanie ciasne, ale własne (no, prawie). Ogólnie to cicho tu i spokojnie, na tej Dąbrowie. No może nie licząc ewentualnych wizyt śledczych i remontów u sąsiadów, ale to zawsze jakieś urozmaicenie.
Czas chyba pomyśleć o aranżacji wnętrza pod małego człowieka. W ogóle czas pomyśleć o małym człowieku i zakupy dla niego robić (wszelkie prezenty tego rodzaju oczywiście bardzo mile widziane :P).
Tak. Powiedzmy sobie szczerze, siedzę w tym mieszkanku sama i nudzę się, jak mops, bo ile można sprzątać i grać w pasjanse w wersji wszelakiej? Czytanie “Mistrza i Małgorzaty” jakoś nie wciąga ze względu na formę e-book’ową, no i netu ni ma. Znaczy się nie było przez 2 tygodnie bez 2 dni… Czy ja jestem uzależniona?

Maleństwo zdrowe, duże(a może za duże?) i nie zamierza opuszczać swego schronienia zbyt wcześnie. Tak twierdzi lekarz. Badania mamy prawie idealne.
Niestety, dla mamy, zapał młodego kibica nie ostygł po wyjeździe reprezentacji z Euro, ba nawet po zakończeniu mistrzostw i na dodatek chyba rośnie. Cóż.. przecież nie od dziś wiadomo, że młode matki mają prze.. kopane.
Ach! Zostały już tylko, a może aż, dwa miesiące do pojawienia się na świecie Potomka.
Imiona w obu wersjach wybrane(dawno.. odsyłam do mojego ebloga, może zapaca, w co bardzo wątpię), choć płeć przewidywana z pewnością do 90% (ta technika!). Jednak jakoś się nie nastawiamy za bardzo, przecież każde dziecko kocha się tak samo, bez względu na płeć :). Generalnie to nie mogę się doczekać początku września, kiedy będę mogła to moje ukochane maleństwo przytulić i pocałować, i popatrzeć mu w śliczne brązowe duże oczy. Chyba, że będzie miało niebieskie, co z genetycznego punktu widzenia też jest możliwe. Strasznie mnie ciekawi jak będzie wyglądało, jak się będzie uśmiechało, śmiało, machało łapkami, nóżkami etc. A z drugiej strony cholernie się boję samego momentu, w którym przyjdzie na świat. Tego, że spanikuję. Wiem też ile nerwów będzie mnie kosztowała, przynajmniej na początku opieka nad tym maleństwem, przy którym dosłownie nic zrobić nie umiem. Choć to dopiero początek, bo wiadomo “małe dzieci - mały kłopot, duże dzieci - duży kłopot” o chyba najbardziej jednak obawiam się początku.

Egzamin mam ustalony na 14 sierpnia.. no to chyba czas zacząć się uczyć i przypominać sobie co nie co.. ech.. Ciekawe czy Centrum Personalizacji Dokumentów się wyrobi :)

Na początku napiszę, że wszystko jest ok, żebyście nie musieli czytać dalej. Naprawdę nie ma się już czym martwić. Wszystkim ciociom i wujkom dziękujemy za trzymanie kciuków i inne tego typu przejawy troski :) (Wy już doskonale wiecie o co mi chodzi, BZ!)

Wczoraj byliśmy na USG. Znaczy ja z maleństwem byłam. Karol nie zdążył usiłując złapać jakąś niedobrą panią magister na uczelni. Szkoda. Maleństwo mamy śliczne. Widziałam buzię i brzuszek, i nóżki, i wszystko widziałam, o! :)

Dwudziesty szósty tydzień ciąży, a małe jest tak duże jakby to był tydzień dwudziesty ósmy. Waży już kilogram i wciąż się rozrasta, a ja z nim. W sumie to za bardzo nie mam co narzekać. Ważę chyba z 6-7 kg więcej i wszystko idzie w brzuch oraz piersi. To ostatnie staje się coraz bardziej uciążliwe, bo trudno przyzwyczaić się do biustu większego o 3 rozmiary i wciąż powiększającego się. Niektórym się podoba.

Czasem mam wrażenie, że nosze w sobie małego piłkarza. Oczywiście zainteresowanie kopaniem mojego brzucha staje się bardziej intensywne akurat wtedy, kiedy ja kładę się spać. Ot, ironia losu.

Żeby nie było tak różowo, to jestem na tonie leków. Przyjmuję doustnie progesteron, który naprawdę źle smakuje i jest mi po nim niedobrze, ale zdążyłam się do niego przyzwyczaić już w tamtym roku. Dostałam też globulki na upławy oraz magnez z witaminą B6, na te skurcze, które miałam na początku maja. Jest lepiej. Skurcze prawie ustąpiły, zostały tylko te “ćwiczebne”. Gdyby nie upały i skurcze mięśni w okolicach kręgosłupa, nie czułabym, że jestem w ciąży.

Chcę na basen! Tylko kostiumu nie mam, bo powyrastało mi się z nich tu i ówdzie, a nowego na 2, góra 3 razy kupować się nie opłaca, szczególnie, że te specjalne, ciążowe kosztują krocie.

Wybrałam szpital. Szkoły niestety przy nim już nie ma, troszkę szkoda. Oczywiście jest prywatna prowadzona przez ta samą położną i tego samego gina, ale troszkę tam drogawo, a i komentarze kursantek niepochlebne (strona Fundacji Rodzić po Ludzku). Chyba została nam ta na Piotrkowskiej, z umiarkowaną ceną i zajęciami w soboty rano.

W wolnej chwili musimy jechać na Wileńską i obejrzeć oddział, oboje. Zastanawiam się też, czy mamy nie zaciągnąć ze sobą, w końcu ona już rodziła i ma jakieś pojęcie o oddziałach położniczo-ginekologicznych.
Tak. Moja mama to mógłby być temat na osobną notkę :). Wiadomość, że nie chcę innego lekarza w TM, ale chce kogoś w Łodzi, niestety nie została z nią powiązana z dr, do którego chodzi od kilku lat. To nic, że facet przyjmuje w TM, w Koluszkach, w Łodzi i pracuje w tutejszym szpitalu. Jak powiedziałam, że nie chce, to znaczy, że nie chce. Śmiesznie to wyszło trochę, ale najważniejsze, że już sie wyprostowało.

Teraz szukamy mieszkania. Jakiegoś ładnego i najlepiej dużego. Oczywiście nie do przesady, ale marzą nam się dwa pokoje. Zobaczymy. W razie czego pokój w akademiku zaklepany, na wszelki wypadek. Jakoś nie widzę, co prawda, mieszkania w takim zgiełku i hałasie z niemowlęciem, ale się zobaczy. Nie my pierwsi i nie ostatni.

AAA.. zapomniałabym się pochwalić! Nie mam jeszcze dowodu z nowymi danymi personalnymi:P W związku z tym nie mogę umówić się na egzamin państwowy na prawo jazdy. W ogóle to te panie w szkole jazdy są dziwne. Raz mówią tak, raz siak i w gruncie rzeczy nic nie sprawdza tylko na czuja człowieka poinformują :/ I tam spowodowały 2 miesiące obsuwy.. @##$%&%#@@!
Zresztą, MSWiA też sobie w kulki leci. Kazali mi jeszcze, bagatela, miesiąc czekać na nowy dowód, bo się nie wyrobili z produkcją. A co mnie to obchodzi? Jeśli napisali na swojej stronie, że dowód musi być wydany w terminie 30 dni od złożenia wniosku, to powinni chociaż być słowni. A potem dziwi ich, że ludzie uciekają z kraju i wstydzą się przyznać za granica,ze są z Polski.. Ech!

[Update at 16.06.2008 22:57]
I. Prawko.
W WORD’zie była tydzień temu. Stałam 30 min w kolejce do kasy i 1h w kolejce do pani ustalającej, a wszystko to w 33stopniowym upale I tylko po to, żeby się dowiedzieć, że skoro nie mam dowodu z nowym nazwiskiem to nie bardzo (miałam stary i akt ślubu) oraz że mam źle wypisane zaświadczenie lekarskie, bo brakuje na nim pół zera. Poza tym to jest w ciąży i raczej nie powinnam jeździć samochodem. Smaczku dodało to, iż z egzaminu państwowego wyszła właśnie uradowana dziewczyna z większym brzuszkiem niż mój. W każdym razie bardzo uprzejma pani z okienka (nazywała mnie ślepą gówniarą, z którą na pewno nie będzie rozmawiać) cofnęła mnie do TM, do szkoły jazdy. podróż zaczęłam oczywiście od gabinetu pana dyrektora ]:->, nikt przecież nie będzie mi ubliżał i ograniczał moich praw!
II. Dowód.
W Urzędzie Miasta TM w Biurze Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych od 23 dni ta sama śpiewka: “Dowód jest zgłoszony do produkcji, co może potrwać od 3 do 7 dni. Proszę się zgłosić za 10 do 14.”
Nie to, że MSWiA twierdzi, iż na dowód powinno się czekać nie dłużej niż 30 dni. Chyba, że akurat jest okres wymiany dowodów (który zakończył się z 30 marca, dla niedoinformowanych).W takim przypadku trzeba odczekać jeszcze dni 14.
JA CZEKAM 51!
III. Mieszkanie.
Hmmm.. Wygląda na to, że jesteśmy dorośli i mamy własne mieszkanie. :) Dąbrowa, kawalerka, 27 metrów, wysoki standard B)
IV. Dziecko.
Małe wciąż kopie. Niewykluczone, ze po tej zaprawie i po treningach wujcia Przemcia, wyrośnie nam piłkarz albo biegacz, albo nie wiem. Sportowiec w każdym razie. :)
Szkoły rodzenia nie będzie.. Trudno.

Mam do powiedzenia tyle, ile w tytule. Może to wygląda, jak psychoza maniakalno-depresyjna, ale kogo to obchodzi?
Wiecie, że Łódź jest piękna o tej porze roku?

UWAGA! UWAGA!
Notka jest smutna, żałosna i nieciekawa, jest odbiciem mojego nie najlepszego samopoczucia i frustracji.
Masz słabe nerwy, łatwo sie wzruszasz, nie lubisz marudzeń - nie czytaj!
Jeśli mimo to ryzykujesz: SAM ŻEŚ SOBIE WINIEN.

Długi weekend. Nie lubię takich długich weekendów.
Pogoda pozostawia wiele do życzenia: zimno, mokro, szaro, ponuro. Nastraja do “cholernie pozytywnego myślenia” o swoim życiu. A życie ostatnio jest, takie jak i pogoda, czyli lekko do dupy.
W ogóle to samopoczucie mam raczej wisielcze od początku maja. Niby ładnie, słonko grzeje, zielono, kolorowo, ale we mnie tak jakoś szaro i deszczowo.
Jeśli chodzi o Karola, od kilku ładnych tygodni mam wrażenie, że mu przeszkadzam/zawadzam. W sumie to wszystko jest w porządku, ale dziwne wrażenie pozostaje. I wiem, że to tylko wrażenie, bo nie czuje sie nie kochana, nie zadbana, czy coś. Wiem też, że on wypruwa sobie żyły dla nas i że ma prawo czuć się zmęczonym po całym dniu pracy, ale coś wisi w powietrzu… nie chcę, żeby wybuchło. Czasem wydaje mi sie, że od wybuchu dzieli nas jedna mała iskierka…
Na uczelni mnie nie chcą. Ogólnie spychologia stosowana i niedomówienia. Cóż.. Trudno..Łaski nie potrzebuję.. Nie każdy musi być inżynierem.. Nie będę się pchać, gdzie mnie nie chcą! W końcu jestem tylko głupią młódką w ciąży.
A i nie chce o tym gadać!
Jako, że nie wiem, co ze szkołą, to się nie uczę. Bo sensu to nie ma i kupy się nie trzyma. Nudy. Moje życie spajają kolejne posiłki. Trochę grzebię w grafice i html’u.. Nawet gotowanie, które ogólnie kocham, które mnie wycisza i nastawia pozytywnie do świata, ostatnio mnie nie cieszy.
Humor mam zły. Tragiczny raczej. I ryczeć mi sie chce!
Poza tym w porządku. No, może, nie licząc tych dziwnych skurczy w okolicach pępka. Spokojnie, ponoć są niegroźne.
Zmieniamy z maleństwem lekarza. Postanowione! Mam nadzieję, że doktor mamy będzie ok, bo przecież o ginekologach tyle opinii co i kobiet. Swoją drogą, to dziwne, ze moja własna, rodzona matka ma gina z Łodzi w jednym z lepszych szpitali położniczych, a ja się dowiaduję o tym w połowie ciąży. Kochamy i szanujemy mamusie!
Tatusia zresztą też! najbardziej za to, ze przywozi nam lodówkę od 2 miesięcy i za to, ze ciągle się czymś trujemy!
Fajnie, nie??!
Co do szpitala i szkoły rodzenia, to raczej już wybrane. Szpital, będzie konsekwencją wyboru doktorka (mam nadzieje że nam podpasuje), a jeśli chodzi o szkołę to się zobaczy ta przyszpitalną i wtedy się będzie decydować.
Jako odpowiedzialna kobieta w ciąży snuję plany odnośnie dalszego życia z maleństwem. Niestety, plany muszą skończyć się na początku września, czyli na porodzie. Nie wiem, gdzie się podziejemy i nie jest to optymistyczna wiadomość. No, niby jest ten akademik, ale nie jest to najlepsza opcja, bo wiadomo ciasno i głośno. Poza tym już sie ledwo mieścimy, tyle mamy gratów, a co będzie jak urodzi się dziecko?
Oczywiście, w Tomaszowie sześćdziesiąt parę metrów stoi nieużywane i pomoc bym miała przy maleństwie, ale cóż z tego? Co to za rodzina i małżeństwo na odległość?
I piszę to, nie dlatego, żeby sie wyżalić, tylko po to, żeby tego w sobie nie dusić. Zwyczajnie: lżej mi będzie.
Nie chcę litości, nie oczekuje zrozumienia.
[update 24.05.2008 15:51]Za dobre rady z góry dziękuje, raczej nie skorzystam, ale oczywiście możecie sie wypowiedzieć. Zresztą mam już przygotowaną dość przekonującą i niezbyt grzeczną odpowiedź na wszystko ;P.
Aaa… Mimo wszytko jestem szczęśliwa, znaczy na to wychodzi, bo nie zamierzam sie nad tym zastanawiać!
Jestem młoda kobietą sukcesu, mam kochającego męża, poradzę sobie. Jakoś…